08/02/10

Un peliqueiro republicano



A careta de Peliqueiro que aparece na nosa cabeceira é unha auténtica peza de museo. Consérvase en Madrid, no Museo del Traje (Centro de Investigación del Patrimonio Etnológico). Exactamente, pódese ver nunha vitrina da sala 7 denominada “Pervivencias”.
Todo o conxunto (cavaco e mitra, camisa, gravata, chaqueta, pano, faixa, chocos, cinto, calzón e zamarra; ademais das medias, ligas e zapatos que non se expoñen) data dos anos trinta do pasado século. Se te fixas ben, verás que no curioso barco da careta ondea a bandeira republicana (1931-1936).
Xa hai, daquela, máis de oitenta anos que foi mercado por Xesús Taboada Chivite, a instancias de Vicente Risco, para satisfacer unha encarga do gran promotor deste tipo de museos: Luis de Hoyos.




Hai algún lector do blog que visitara o Museo do Traxe?

Que opinades vós, peliqueiros e peliqueiras que andades inquietos polo Castro de Baronceli ante os inminentes días grandes do entroido? Alguén se atreve a intentar transmitirnos ese infable orgullo de vestir o traxe de peliqueiro?
Enlaces:

01/02/10

Paz, Pau, Bakea, Peace, Paix, Friede, Pace, Vedre, Paco, Pax


"Guernica" coloreado coa palabra PAZ en máis de vinte linguas. Realizado na biblioteca por uns corenta voluntarios/as de todos os cursos, dirixidos pola profesora de Educación Plástica.

Fotos na Galería.


MENSAXE DE PAZ

Pode que ninguén escoite
a mensaxe que quero enviar,
30 de xaneiro pola paz
isto quero desexar.

Non máis guerras,
non máis choros
non queremos máis
destrutores
terremotos.

Non máis fame,
non máis mortos,
só queremos ver
grandes logros.

Un mundo cheo de paz,
un mundo polo amor,
un mundo para todos
sen discriminación.

ANDREA (1.º ESO)


A paz non se pode ver,
a paz non se pode tocar.
Pero se non a hai
si se fai notar.

Cando todo vaia mal
e estea a punto de chorar,
acórdate dos teus
que te poden consolar.

A pomba coa súa ramiña,
vai axudando aos demais
pero se segues facendo mal
xa non a verás máis.

Xestos de paz,
bicos e abrazos
o día trinta
todos desexamos.

Igualdade, amizade e bondade
moi fáciles de pronunciar son,
e igual de facilidade
son de sentir no corazón.

TANIA (1.º ESO)

26/01/10

LE MÉDECIN MALGRÉ LUI de MOLIÈRE

Mardi 12 janvier, nous sommes allés à Ourense avec les groupes de français de 3º ESO, pour voir une pièce de théâtre au collège "Los Salesianos". Elle s´appelle Le Médecin Malgré de Lui, une comédie de Molière. Il s´agit d´une version adaptée pour les élèves de la ESO et de BACHILLERATO.

Voici un bref résumé de l´oeuvre: Cette comédie de Molière met en scène de manière très amusante la vengeance de Martine, l´épouse du bûcheron Sganarelle. Cherchant à lui donner une leçon, elle l´obligera à se faire passer par médecin.
Commentaire:
-Il y avait des passages en espagnol qui nous permettaient de comprendre mieux l´histoire.
-Il y avait trois acteurs (une femme et deux hommes) qui représentaient tous les personnages de la pièce, mais nous savions toujours qui parlaient grâce aux costumes. Chaque costume représentait un personnage.
-Par contre, nous avons eu du mal à comprendre l´actrice car elle avait une prononciation qui n´était pas très claire.
-La première partie était plus amusante que la deuxième.

Malgré tout, nous aimons allés au théâtre parce que cela nous permet de sortir du lycée et de ne pas avoir cours.
Lorena et Paula de 4ºA.

17/01/10

Logotipo e escadas para comezar o ano

Este será o selo que a partir de agora identificará a nosa biblioteca. O logotipo foi realizado por Olalla Diéguez Boo, deseñadora gráfica de Matamá (Laza). Entre outros traballos recoñecidos figuran os cartel anunciadores do Entroido de Verín 2006 e 2009. Podemos ler a entrevista publicada na contraportada do número 3 de LaGaZeTaDeTerZeRo.

A outra pequena novidade á volta do Nadal foi a aparición das dúas escadas para que as nosas mans acaden o que os ollos queren ler.

Escada camuflada

28/12/09

"Nochebuena de 1836", de Mariano José de Larra

Nació en medio de una guerra. Su familia se exilió, acusada de traición. Regresó para convertirse en el más famoso periodista de su país. Se enamoró de una mujer que más tarde resultaría ser la amante de su padre. Vivió un matrimonio infeliz. Fue elegido diputado pero nunca ejerció como político. Tuvo un fracasado romance adúltero. Se suicidó a los 28 años. Su entierro estuvo rodeado de polémica. No, no es ningún personaje de ficción de una telenovela, son partes sobresalientes del periplo vital de Mariano José de Larra (1809-1837), uno de los más grandes escritores españoles de la historia.
Como en el caso de Garcilaso de la Vega (¿38? años) o Gustavo Adolfo Bécquer (34 años), nadie sabe cuál hubiese sido la trascendencia de su herencia literaria si hubiese vivido una vida más larga. Fue poeta, novelista (El doncel de Don Enrique el Valiente) y dramaturgo (Macías), pero destacó como periodista y articulista, muchas veces escondido bajo el seudónimo de "Fígaro". Sus artículos, ácidos unas veces, satíricos otras, reflejan una personalidad sensible y pesimista. Apasionado, idealista, incapaz de soportar la mediocridad de sus semejantes, no pudo -como buen romántico- resistir la abismal lejanía entre lo que deseaba y lo que en realidad vivía. El estilo claro y sencillo, a la vez que rico y vigoroso, de su prosa, constituye un hito histórico de las letras españolas, un ejemplo a seguir para las siguientes generaciones de prosistas en lengua castellana.
Entre sus artículos merecen especial atención Vuelva usted mañana, El castellano viejo, El casarse pronto y mal, Un reo de muerte, El día de difuntos de 1836, En este país, La educación de entonces... Todos son brillantes, todos tratan problemáticas que en muchos casos los hace -curiosamente- muy actuales. He escogido solo unos párrafos de Nochebuena de 1836, aprovechando que estamos en fechas navideñas, donde critica lo irreflexivo e hipócrita de las celebraciones navideñas...

¿Qué es un aniversario? Acaso un error de fecha. Si no se hubiera compartido el año en trescientos sesenta y cinco días, ¿qué sería de nuestro aniversario? Pero al pueblo le han dicho: «Hoy es un aniversario», y el pueblo ha respondido: «Pues si es un aniversario, comamos, y comamos doble». ¿Por qué come hoy más que ayer? O ayer pasó hambre u hoy pasará indigestión. Miserable humanidad, destinada siempre a quedarse más acá o ir más allá.
Hace mil ochocientos treinta y seis años nació el Redentor del mundo; nació el que no reconoce principio y el que no reconoce el fin: nació para morir. ¡Sublime misterio! ¿Hay misterio que celebrar’? “Pues coma­mos”, dice el hombre; no dice: “Reflexione­mos.” El vientre es el encargado de cumplir con las grandes solemnidades. El hombre tiene que recurrir a la materia para pagar las deudas del espíritu. ¡Argumento terrible en favor del alma.
Para ir desde mi casa al teatro es preciso pasar por la plaza tan indispensablemente como es preciso pasar por el dolor para ir desde la cuna al sepulcro. Montones de comestibles acumulados, risa y algazara, compra y venta, sobras por todas partes y alegría. No pudo menos de ocurrirme la idea de Bilbao: figuróseme ver de pronto que se alzaba por entre las montañas de víveres una frente altísima y extenuada; una mano seca y roída llevaba a una boca cárdena, y negra de morder cartuchos, un manojo de laurel sangriento. Y aquella boca no hablaba. Pero el rostro entero se dirigía a los bulliciosos liberales de Madrid, que traficaban. Era horrible el contraste de la fisonomía escuálida y de los rostros alegres. Era la reconvención y la culpa, aquélla agria y severa, ésta indiferente y descarada.
Todos aquellos víveres han sido aquí traídos de distintas provincias para la colación cristiana de una capital. En una cena de ayuno se come una ciudad a las demás.
¡Las cinco! Hora del teatro: el telón se levanta a la vista de un pueblo palpitante y bullicioso. Dos comedias de circunstancias, o yo estoy loco. Una representación en que los hombres son mujeres y las mujeres hombres. He aquí nuestra época y nuestras costumbres. Los hombres ya no saben sino hablar como las mujeres, en congresos y en corrillos. Y las mujeres son hombres, ellas son las únicas que conquistan. Segunda comedia: un novio que no ve el logro de su esperanza; ese novio es el pueblo español: no se casa con un solo Gobierno con quien no tenga que reñir al día siguiente. Es el matrimonio repetido al infinito.
Pero las orgías llaman a los ciudadanos. Ciérranse las puertas, ábrense las cocinas. Dos horas, tres horas, y yo rondo de calle en calle a merced de mis pensamientos. La luz que ilumina los banquetes viene a herir mis ojos por las rendijas de los balcones; el ruido de los panderos y de la bacanal que estremece los pisos y las vidrieras se abre paso hasta mis
sentidos y entra en ellos como cuña a mano, rompiendo y desbaratando.

Mariano José de Larra, "Nochebuena de 1836".
Artículo publicado en "El redactor general" el 26 de diciembre de 1836.
Copiado del blog ISRAelPROFEDELENGUA

22/12/09

Feliz Ano do Libro e a Lectura

Ademais do Xacobeo, o 2010 foi declarado pola Xunta Ano do Libro e da Lectura. A programación inclúe proxectos de animación cultural, congresos e conmemoracións, actividades de promoción e difusión do libro, fomento da lectura e a escrita, así como iniciativas para a mellora da xestión pública do libro e as bibliotecas. Entre as conmemoracións literarias anunciadas para este ano salientan as seguintes:

- Centenario do nacemento das grandes figura da cultura galega do século pasado: GONZALO TORRENTE BALLESTER, LUÍS SEOANE e RICARDO CARVALHO CALERO.

  • - 125 aniversario do pasamento de ROSALÍA DE CASTRO.
  • - O Día das Letras Galegas será dedicado ao poeta UXÍO NOVONEYRA.
  • Por outra banda, está previsto para este ano a apertura da Biblioteca de Galicia, situada na Cidade da Cultura (Santiago de Compostela).


En canto a nós, o Grupo de Traballo dedicado por terceiro curso consecutivo á organización, xestión e dinamización da Biblioteca apúntase a seguir traballando modestamente con optimismo por un Baronceli lector.


Hoxe, ademais da actividades de despedida do trimestre, entregamos o Biblioboletín, puxemos en circulación dúas Mochilas Viaxeiras carregadas de ilusións lectoras e celebramos a derradeira reunión do ano. Velaquí nos tendes entre libros:


Felices lecturas.

Enlace ao boletín.

21/12/09

Firmin, unhas impresións.


Ante todo unha homenaxe á literatura. Firmin é unha rata alternativa: ten pretensións literarias, le a diario o Globe, reconfortándose na fumeante cunca de café de Norman, admira a Novokov, sinte reverencia pola baixada aos infernos de Marlow no río Congo, compara o sórdido mundo no que habita co que destila a literatura de Dickens, admira a Dostoieski e, sobre todo, aspira a crear gran literatura para o cal só lle falta unha primeira frase, un comezo tan brillante como o Madox Ford no "Bo soldado": “esta é a historia mais triste que xamais ouvira ...”. En realidade, conformaríase co delicado inicio de Lolita: “ Lolita, luz da miña vida, fogo das miñas entrañas".

Ford Madox Ford, un dos “Grandes” no Canon literario de Firmin, ou de Savage? Non o coñezo, abruado pola ignorancia acudo á sabedoría contemporánea, Google: escritor inglés, vive a cabalo entre o XIX e o XX, poeta, crítico, editor.... Vasos comunicantes: un libro case sempre leva a outro, busco esa obra, creo no gusto literario de Firmin, Tanco non a ten, Miguel tampouco, descatalogada. Por fin dou con ela na Biblioteca da rúa Concejo; xa vos contarei o resultado.

Pero volvendo a Firmin, espléndidos actores secundarios. A vida de Firmin xira arredor de dous perdedores: Norman, o dono da libraría na que habita Firmin, e Jerri, o bo samaritano que a vai afillar e iniciar no mundo da comida-lixo e do jazz (Charlie Parker, por suposto, outro perdedor). Como Firmin, son escritores frustrados, teñen vidas prosaicas, solitarias, son lobos esteparios (Hess non está no Canon) e non lles molesta en exceso a sucidade, pero comparten a sublimación do libro.

Firmin é mitómano, Ginger Rogers e Fred Astaire. Pornógrafo, as belinas berlusconianas do Rialto. Iconoclasta, non soporta a Mickey, por brando, por sensibleiro. Sensible. Tenro. E, sobre todo, un incomprendido.
Voraz lector, le a Franz Joseph Gall e é capaz de facer un estudo frenolóxico do cranio de Norman. Brillante.

Nin a nai, sempre borracha, nin os irmáns, egoístas, nin o pai, ausente, conforman unha infancia feliz (de novo Dickens).
Todo o libro resulta un monólogo interior que contribúe a hiperbolizar a sensación de desacougo que a súa lectura provoca. O contexto contribúe a enfatizar ese desasosego: a abigarrada praza, o horror vacui da labraría de Norman, o apartamento (cortello?) de Jerri, o cochambroso cinema Rialto; escenario entre fantasmagórico e putrefacto, pero que ten algo: encanto, romanticismo, a cidade antes da especulación, os espazos con vida de seu...

A fisionomía de Firmin, rata moi pouco agraciada, patas pequenas, ventre prominente, cranio malformado, tampouco axuda a deleitarse co que poderiamos chamar elementos estéticos da obra. Pero se deixamos a estética para o puramente epidérmico e buscamos outro tipo de valores, o libro afonda en sentimentos universais: a fidelidade (Norman, pese ao episodio do matarratos) a amizade (Jerri), o amor ideal (Ginger)...

En fin, creo que a miña postura está clara. Si disfrutei coa obra. Valoro a súa frescura, non me deixa indiferente, son cómplice de Firmin.

Un lector baronceliano.

09/12/09

Letras en 3D recortables


Non é este un tipo de letra para ler nunha folla de papel ou na pantalla do ordenador. Trátase dunha tipografía en tres dimensións, pensada para os que teñan paciencia cos traballos manuais. Pódese descargar de balde e unha vez no teu computador, gardar o arquivo punched_out.ttf no cartafol Font, xunto co resto de tipos do procesador de textos. Logo escribe a túa mensaxe en Word con este tipo, dálle tamaño abondo, imprime, recorta e pega.



Via:  Tecnoloxía.org

08/12/09

Oliveiras do Baronceli

As oliveiras son un dos sinais de identidade do noso instituto. Nove oliveiras coma nove cursos que se foron plantando desde a inauguración do centro no 1999-2000*. Pasamos ao seu carón todos os días. Asistimos á floración en maio e ao nacemento dos bagos en xuño. Vimos como as olivas verdes se foron vestindo aos poucos de loito e, antes de que as olivas caian ao chan, poderemos colleitalas.
Ademais, acaba de chegarnos á biblioteca o número 31 da revista Reigame. Nela publícase o traballo de Aníbal Cid Babarro titulado A oliveira e os muíños de aceite, premiado no concurso de investigación etnográfica, con toda a información sobre a historia e a cultura do aceite en Galicia. Por exemplo, referente á nosa comarca, aí están os muíños de Tamaguelos e de Feces de Cima; ou o Museo da Oliveira de Vilardevós, inaugurado o ano pasado coa promesa dunha próxima Festa do Aceite. Por certo, alguén sabe se xa ten data?
 Mentres tanto, velaquí vai a receita das olivas de mesa:

"Para a preparación fáiselles uns cortes e métense en auga con sosa durante 24 horas, para quitarlle o ácido, cunha dosificación dun gramo de sosa por kg de olivas. Logo, para lavalas faise unha mestura de auga e sal, que se cambia cada 2/3 días. Segundo a receita do Sr. José Conde Colmenero (Oímbra-OU), faise un prebe con monda de laranxa, tomiño e romeu, cocendo todo xunto en auga e deixando arrefriar. Despois sálgase e bótase o prebe enriba das olivas, para que vaian macerando durante 2/3 meses. Logo diso xa están listas para degustalas.
Outra receita é a que reflicte a Sra. Antonia Batista, veciña de Viloira (O Barco de Valdeorras-OU) que naceu en Murça (Vilarreal-Portugal), e que a través do seu pai é membro da Cooperativa Olivareira da Câmara de Murça. Para preparar as olivas, unha vez recollidas, faille de 2 a 3 cortes e lávaas en auga de manancial, sen cloro, con tres ou catro augas fervendo para quitárllelo ácido. Logo fai a mestura de auga e sal, engadíndolles monda de laranxa e unha follas de loureiro, deixándoas macerar un tempo.
As olivas negras consérvanse mellor e realzan o seu sabor se se escorren e se gardan nun tarro de cristal con dous dentes de allo e unhas ramiñas de tomiño e ramo(sic), logo cóbrense con aceite de oliva virxe e déixanse macerar dez días; segundo se van consumindo pódense botar outras olivas novas. Cando se acaban, o aceite está aromatizado sendo excelente para aliñar ensaladas. Para gardar as olivas por un período longo, as conservas non deben de levar allo, nin folla de limoeiro, pola súa tendencia a podrecer." 
ANÍBAL CID BABARRO, O aceite e os muíños de aceite. Raigame, revista de arte, cultura e tradicións populares. N.º 31, novembro de 2009.
------------------------
*Xa que este curso o instituto cumpre dez anos haberá que ir pensando en plantarmos a décima oliveira.
  (Ver a plantación do ano pasado polo Día da Paz)

30/11/09

Congreso en Barcelona


A semana pasada tivemos a sorte de viaxar a Barcelona para formar parte da delegación galega invitada ao primeiro Congreso sobre o éxito educativo e a autonomía de centros. Ademais de asistirmos ás conferencias inauguradas polo ministro Ángel Gabilondo e mais o conseller Ernest Maragall, tivemos a oportunidade de achegarnos á realidade educativa de Cataluña e intercambiar opinións con docentes de todo o estado.

Falouse de éxito educativo en termos de eficacia (conseguir os obxectivos), eficiencia (facer máis cos recursos dispoñibles), equidade (garantir a igualdade de oportunidades) e excelencia (buscar a calidade). Concluíuse que a autonomía dos centros, a capacidade de decidir alí onde se presta o servizo, é un instrumento útil e poderoso para mellorar os resultados educativos. Porén, só se trata dun instrumento que debe contar co apoio dos docentes porque a autonomía exércese, non se impón. E a outra condición obrigatoria, repetida unha e outra, é a necesidade de fortes mecanismos de control: avaliación externa e rendición de contas.

A parte práctica foi a presentación do modelo catalán do Proxecto de Autonomía de Centros (PAC) aos que desde o 2005 dedican un importante esforzo en formación dos equipos directivos, acompañamento individual e dos equipos docentes, fomento do traballo en rede e recursos adicionais procedentes do PROA. Os proxectos sempre rematan en avaliación e rendición de contas diante da administración.
Nós vistamos o IES Torre Roja, en Viladecans, dentro dun taller dedicado á convivencia escolar.

Non resulta doado resumir os tres intensos días de conversas iniciadas no Palau de Congressos de Catalunya e continuadas polas rúas da capital condal. Entre as moitas afirmacións e reflexións escoitadas podemos salientar as seguintes:
  • O sistema educativo español é moi ríxido, excesivamente centrado na obtención dun título, sen outros mecanismos de certificación dos estudos acadados que permitan a continuidade académica ou integración laboral. Para o alumnado sen titulación apenas existen posibilidades que eviten o abandono. O froito témolo na actualidade coa denominada Xeración NI-NI (nin estudos, nin traballo). E seguimos a falar de fracaso escolar, non de fracaso educativo. 
  • O reto da UE para o 2020 é reducir o abandono temperá ao dez por cento. Por outra banda, para esas datas deberemos acadar o éxito na ESO nunha porcentaxe maior ou igual ao 95 por cento e nos estudos post-obrigatorios, ao 90 por cento. 
  • Malia estarmos convencidos do contrario, a educación no estado español segue a ser un sistema centralizado. A transferencia completa das competencias educativas ás comunidades autónomas, refírese principalmente a aspectos de xestión administrativa. E aínda queda por abordar a “devolución” de competencias aos centros. A comparación dos resultados internacionais demostra que os sistemas que priman esta autonomía obteñen mellores resultados, pero tamén avisa de que son necesarias medidas de equidade e de control (avaliación).  
  • Equidade + Calidade = Excelencia.
  • Investir máis cartos non garante mellores resultados, pero axuda,
  • “Lo que no se evalúa, se devalúa”. No futuro as avaliacións externas e os procesos de rendición de contas serán imprescindibles. Daquela, que lugar ocuparán os servizos de inspección? A simple mención nunha quenda de preguntas á necesidade de modernización do corpo de inspectores herdado do século XIX arrincou un sonora ovación.
  • Os centros poden buscar e reforzar os seus sinais de identidade. “Desenvolvede a vosa lexítima diferenza”, citou o ministro.
  • Os equipos directivos exercerán un liderado distribuído.
  • En clave galega, regresamos co convencemento de que entre nós tamén se están a levar a cabo proxectos de mellora interesantes en materia de innovación, convivencia, bibliotecas, atención á diversidade, TIC… Falta quizais un plan estratéxico e saber vender, no bo sentido da palabra, o que facemos.
  • E para rematar, tamén debemos transmitir a mensaxe de optimismo no labor docente co cal saímos o último día. “O optimismo é a opción gañadora”.

17/11/09

Tradutor en liña con diferentes acentos

Xa hai tempo que vimos no Segrel do Penedo este curioso tradutor en liña que permite pórlle cara e acento ás  mensaxes. Estaría ben contar coa posibilidade de escoitar as traducións ao galego con gheada, seseo, rotacismo... Todo se andará!!!


11/11/09

Dionysos e Ampelos polo tempo do viño novo

Polo tempo do San Martiño adoitaba facerse tradicionalmente a primeira proba do viño novo. Por iso tamén queremos ofrecer hoxe a explicación dunha das imaxes da nosa cabeceira, e que algo ten que ver con esta conversión do mosto en viño.
Trátase da escultura de Dionysos e Ampelos, unha das pezas máis salientables da plástica romana en Galicia. Está datada no século III d.C. O mármore en que está realizada sufriu as agresións do tempo que pasou soterrada ata que foi descuberta no ano 1964 no seu emprazamento orixinal: na Muradella de Mourazos (Verín), a tan só uns cinco quilómetros deste instituto. Na actualidade consérvase no Museo Arqueolóxico de Ourense que, ademais das imaxes, ofrécenos o comentario artístico (Peza do mes).
Tratáse de duas figuras masculinas espidas. A pequena é Ampelos ao que vemos termar do bébedo Dionisos. Esta é historia dese mozo que coa súa tráxica morte ensinou a chorar ao deus das festas e o desenfreo.
Os dous eran amantes inseparables ata que un touro, tal e como lle fora revelado a Dionisos nun soño, matou a Ampelos. O deus só chegou a tempo de ver como o sangue verquido tinguía as flores brancas que rodeaban o corpo sen vida e as convertía en papoulas. Pero tamén nese lugar, por intervención das Moiras, foille concedida unha segunda vida. O mozo morto converteuse en vide e nos seus froitos conserva a cor das súas antigas meixelas. Dionisos comeu destes bagos e ao momento non puido evitar as bágoas.

Deste xeito, por medio de Ampelos que representa o mosto, Dionisos regalounos, para ben e para mal, o viño.


(Vista posterior: Imaxe do Museo Arqueolóxico de Ourense)

PREGUNTA CON PREMIO:
Sabes de onde están tomadas as outras imaxes da cabeceira deste blog?

09/11/09

O magosto en banda deseñada (1.º ESO)

30/10/09

Cluedo Samaín: "Tres portugueses bajo un paraguas (sin contar el muerto)"

Tres portugueses bajo un paraguas
(sin contar el muerto)
1. El primer portugués era alto y flaco. El segundo portugués era bajo y gordo. El tercer portugués era mediano. El cuarto portugués estaba muerto.

2. ─¿Quién fue? ─preguntó el comisario Jiménez.
─Yo no ─dijo el primer portugués.
─Yo tampoco ─dijo el segundo portugués.
─Yo menos─ dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués estaba muerto.

3. Daniel Hernández puso los cuatro sombreros sobre el escritorio.
El sombrero del primer portugués estaba mojado adelante.
El sombrero del segundo portugués estaba seco en el medio.
El sombrero del tercer portugués estaba mojado adelante.
El sombrero del cuarto portugués estaba todo mojado.

4. ─¿Qué hacían en esa esquina? ─ preguntó el comisario Jiménez.
─Esperábamos un taxi─ dijo el primer portugués.
─Llovía muchísimo─ dijo el segundo portugués.
─¡Cómo llovía! Dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués dormía la muerte dentro de su grueso sobretodo.

5. ─¿Quién vio lo que pasó? ─ preguntó Daniel Hernández.
─Yo miraba hacia el norte─ dijo el primer portugués.
─Yo miraba hacia el este─ dijo el segundo portugués.
─Yo miraba hacia el sur─ dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués estaba muerto. Murió mirando al oeste.

6. ─¿Quién tenía el paraguas? ─ preguntó el comisario Jiménez.
─Yo tampoco─ dijo el primer portugués.
─Yo soy bajo y gordo─ dijo el segundo portugués.
─El paraguas era chico─ dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués no dijo nada. Tenía una bala en la nuca.

7. ─¿Quién oyó el tiro? ─ preguntó Daniel Hernández.
─Yo soy corto de vista- dijo el primer portugués.
─La noche era oscura─ dijo el segundo portugués.
─Tronaba y tronaba─ dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués estaba borracho de muerte.

8. ─¿Cuándo vieron al muerto? ─ preguntó el comisario Jiménez.
─Cuando acabó de llover─ dijo el primer portugués.
─Cuando acabó de tronar─ dijo el segundo portugués.
─Cuando acabó de morir─ dijo el tercer portugués.
Cuando acabó de morir.

9. ─¿Qué hicieron entonces? ─ preguntó Daniel Hernández.
─Yo me saqué el sombrero─ dijo el primer portugués.
─Yo me descubrí─ dijo el segundo portugués.
─Mis homenajes al muerto─ dijo el tercer portugués.
Los cuatro sombreros en la mesa.

10. ─Entonces, ¿qué hicieron? ─ preguntó el comisario Jiménez.
─Uno maldijo la suerte─ dijo el primer portugués.
─Uno cerró el paraguas─ dijo el segundo portugués.
─Uno nos trajo corriendo─ dijo el tercer portugués.
El muerto estaba muerto.

Uno mató, uno murió, los otros dos no vieron nada. R.W.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Responde e gaña*
Quen foi o asasino? O primeiro, o segundo ou o terceiro portugués?



Por que? Como chegaches a esa conclusión?






As primeiras respostas correctas entregadas na biblioteca ou

nun comentario do blog recibirán un premio.



Esta é a escena do crime.
A vindeira semana, na HORA DE LER, revelaremos a solución.
Feliz Samaín.

27/10/09

Unha clase diferente con ANXO FARIÑA


Comezou o curso e ofrecéronnos a posibilidade de ler o libro dos Megatoxos, de Anxo Fariña. Teño que recoñecer que de entrada, a idea non me fixo moita ilusión porque cando lin o libro non o vin como candidato para ler na clase de primeiro.
Equivoqueime. En canto empezamos a ler na clase os rapaces e rapazas mostrararon interese por el. Faísca, Lúa, Ninfa e Ruxe, os protagonistas da historia, son simpáticos e con eles metémonos no libro para poder buscar “O Toxo” que lles axudaría a resolver o seu problema.
A historia enganchounos. Sabían que ía vir o autor cando rematasen de lelo e estaban moi pendentes de que nos dese tempo de rematalo.
Chegou o día: 22 de outubro. Á hora prevista fomos á biblioteca. Alí estaba o autor.
-Que novo é-dixo unha das alumnas.
Si, é novo, pero soubo engaiolar aos rapaces coas súas palabras e as súas explicacións. Sobre todo, animounos a que lean e que escriban. Gustoume a forma como lles facía ver aos rapaces que calquera deles pode escribir historias se se propón facelo; que basta con empezar e deixar voar a imaxinación. Se queres, podes, só hai que intentalo. Deixou tamén moi claro que para ser un bo escritor hai que ser lector. El leu, investigou e logo escribiu.
Moi ben, Anxo. Aportaches un granciño no noso intento de crear entre o noso alumnado novos lectores e escritores. E xa non digamos o de debuxar. Aí alucinamos. Un punto. A partires dun punto creamos un deduxo e unha historia. Pide un voluntario e sae Israel; obsérvao de arriba a abaixo e nun abrir e pechar de ollos e con catro trazos debuxa un rapaz, un rapaz cuspidiño a Israel.
Oh!!! Exclamamos abraiados. Este Anxo é realmente un artista. O de que todos podemos chegar a ser debuxantes xa… , pero intentarémolo, por suposto.
Dende logo que a clase foi interesante. E grazas, Anxo, porque co que nos subiches a moral que se preparen os escritores que lles vai saír competencia porque nos imos poñer sen demora a escribir historias.

26/10/09

"Las bicicletas son para el verano", de Fernando Fernán Gómez

Publicado en ISRAelPROFEDELENGUA.

Las bicicletas son para el verano es la deliciosa obra de teatro con la que Fernando Fernán Gómez (1921-2007) ganó el premio Lope de Vega, en 1977. Cinco años más tarde la obra se representó, por fin, en el Teatro Real de Madrid el 24 de abril de 1982, de la mano de actores como Agustín González, quien también protagonizó la versión cinematográfica que Jaime Chávarri dirigiría al año siguiente.

Las bicicletas son para el verano refleja la vida normal de una familia madrileña normal durante la Guerra Civil, con sus preocupaciones, sus aspiraciones... Me impactó al instante; al leerla, vislumbré hasta qué punto una inmensa mayoría de españoles que no eran conscientes del desastre que se avecinaba, fueron envenenados por una minoría de fanáticos que los arrastraron a una guerra que en realidad nunca entendieron (esta es la tesis que lleva Arrabal al absurdo en Picnic). Por supuesto, el autor retrata en sus personajes la diversidad de posicionamientos ideológicos de los españoles de la época, desde el nulo compromiso político hasta el anarquismo más utópico. Anselmo, el anarquista, sirve de portavoz a las ideas del Fernán Gómez adulto, pero en realidad, el autor se identifica con Luisito, el chico de quince años (la edad que Fernán Gómez tenía en 1936, y que hoy tienen nuestros alumnos de 3º/4º de ESO) que quiere que su padre le compre una bicicleta para el verano. Desgraciadamente, ese verano feliz nunca llega, y la bicicleta se convierte en un símbolo de ilusiones y sueños rotos.

Os dejo con la primera escena, que espero que os sirva de estímulo para que leáis, aquellos que no lo habéis hecho, este magnífico texto teatral.

Leer la primera escena en ISRAelPROFEDELENGUA

20/10/09

El bolsillo del albornoz

Os recomiendo la visita al blog de mi cuñado El bolsillo del albornoz. Así se presenta él mismo:


Jesús Alonso
Hace 20 años tenía los ojos azules, era alto, rubio, rico y norteamericano y escribía bastante poco (como el presente es demasiado provinciano siempre he intentado, con bastante éxito, aplazar mis propósitos de escribir para mañana). Hoy ya no soy ni alto, ni rubio, ni rico, ni norteamericano.

15/10/09

Acuse de recibo variado. De Contos azuis a Filomena Dato


Agradecémoslle ao escritor Fernando Cabeza Quiles o envío da súa obra Contos azuis. Chegou esta mañá á nosa biblioteca e apenas tivo tempo de pasar polo expositor de novidades. Xa comezou a súa viaxe de prestamos. Cando volva, quizais a súa lectora nos fará unha valoración.

Tamén acusamos recibo de dúas obras remitidas pola Deputación de Ourense ás que presupoñemos menos saídas dos andeis, pero non menor interese. Unha trátase da novela La marca del agua asinada polo xornalista Santiago Palmeiro.


A outra é o estudo sobre Filomena Dato, a poeta galega de entre séculos que inclúe unha recompilación poética da que escolmamos estes versos publicados no ano 1887 en defensa das mulleres:


Quero os agros recorrer
dendes de Grecia á Galicia
e lembrar se ser poidera
dende Safo a Rosalía...
mais non rinuncio a lembrarvos
lindas froles pelegrinas;
pois que todos vos conecen
e non sodes esquencidas.

13/10/09

Trinta Horas de Ler

Martes e trece, 10:25 horas. En vez do silencio desexado para comezar este curso a HORA DE LER, armouse o rebumbio na biblioteca. A maioría do alumnado do segundo ciclo, coa longa fin de semana por medio, esqueceu traer o seu libro. Unha vez solucionado o problema, axiña reinou o silencio polos corredores do instituto. Non todos lemos o mesmo, nin coa mesma finalidade, pero ao final conseguimos ler xuntos.
Por primeira vez, desde a súa implantación no último trimestre do curso 2007-2008, todo o centro participa e comparte esta experiencia. Tal como a aprobamos no claustro, ten os seus puntos fracos. Impoñemos unha sesión de lectura no horario semanal, pero apostamos pola liberdade de elección. O obxectivo céntrase na adquisición dun hábito. O respecto pola autonomía persoal, principalmente no treito de idade dos 14 aos 16 anos, non é incompatible coa mediación docente por medio de recomendacións e a existencia de lecturas obrigatorias. Tamén a HORA DE LER ten uns límites como o dalgunhas revistas inapropiadas nun espazo educativo, libros de texto ou apuntes…
Quédannos trinta sesións de HORA DE LER por diante. Consulta o calendario. Busca o teu libro e le. Polas enquisas do curso pasado sabemos que irán xurdindo dificultades e que non todos os grupos funcionan igual. Non importa. Busca outro libro. Saberemos que pagou a pena se consegues desfrutar.


Calendarios:

07/10/09

Unha biblioteca no baño


Fedellando na recomendación da biblioteca das Mariñas co suxerente título El gran libro de las cochinadas, acabamos caendo na lectura de ¿Una biblioteca en el baño?


Hay médicos que levantarían un dedo flamígero y amenazante para advertir de los peligros de una prolongada permanencia en el singular sillón de lector. Pero, bueno, tomando las debidas precauciones para no esforzar innecesariamente al organismo y cediendo la sala a quien tenga urgencia de usarla, qué mal podría haber.
.....Como en la mejor biblioteca, hay silencio y privacidad para la lectura disfrutar. Leer no es un acto augusto que necesite de rituales especiales. Tampoco es obligación o tortura. Leer para disfrutar, puede hacerse en el lugar que a uno le dé la gana.

O texto inclúe ao final unha actividade de comprensión lectora e investigación. Tamén un foro, pero xa está pechado.

Related Posts with Thumbnails